คุยกับพี่วินมอไซค์ ในเรื่องที่หลายคนไม่อยากรู้

………ในช่วงเวลาที่เร่งรีบ ภาพของหนุ่มสาวที่ยืนต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบรอใครสักคนที่จะมาพาพวกเขาไปยังที่หมายคงเป็นภาพที่คุ้นตาของใครหลายๆ คน วันนี้เราก็เป็นอีกหนึ่งคนที่กำลังยืนรออยู่ที่เดียวกับพวกเขา แต่เปล่า เราไม่ได้จะให้ใครมารับเราไปส่งที่ไหน เพราะจุดหมายปลายทางของเราอยู่ตรงนี้แล้ว

………วันนี้เราตั้งใจจะมาคุยกับพี่วิน อย่าเพิ่งตกใจ เราไม่ได้จะมาคุยกับคนดังอย่างพี่วิน ดีเซล หากแต่เป็นพี่วินมอไซค์ธรรมดาๆ ที่เราเรียกหาอยู่บ่อยๆ นั่นเอง
………ระหว่างยืนรอก็คิดว่าจะทักทายพี่เขาด้วยคำพูดไหนดี เวลาผ่านไปไม่นาน ผู้โดยสารเริ่มไม่มี พี่วินก็พอจะมีเวลาให้เราได้เข้าไปพูดคุย
………ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเราที่อยู่ๆ จะให้เข้าไปทักทายกับคนที่ไม่รู้จัก โดยเฉพาะกับคนเหล่านี้ ที่เราเองก็ได้ยินเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับเขามาพอสมควร แต่ถ้าไม่ทัก ก็คงจะไม่ได้คุย
………สิ้นสุดคำทักทายของเรา สิ่งแรกที่เราเห็นคือ “รอยยิ้ม” ยิ้มที่สามารถทำให้ความกลัวของเราจางหายไปได้ในทันที

………แล้วบทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น

“ไม่ใช่ไม่มีทางเลือก แต่ผมเลือกทางนี้”

………สำหรับเหตุผลที่ทำให้คนเลือกมาทำอาชีพนี้ คนทั่วไปรวมถึงเราอาจจะคิดว่า ที่พวกเขามาอยู่ตรงนี้เพราะเขาไม่ได้มีทางให้เลือกเดินมากนัก

………“อย่างที่รู้ๆ กันเนอะว่าคนส่วนใหญ่เขาดูถูกอาชีพเรา เขาคิดว่าเราไม่มีการศึกษา ไม่มีทางเลือก เลยต้องมาขับมอไซค์วิน คนที่มาขับด้วยเหตุผลนั้นมันก็มีอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ทุกคนหรอก บางคนเคยเป็นพนักงานออฟฟิศนะ แต่ทำแล้วอึดอัดก็เลยลาออกมาขับวิน อาชีพนี้มันอิสระมาก คนส่วนใหญ่ที่มาขับวินก็มาจากต่างจังหวัดกันทั้งนั้นแหละ อยากกลับบ้านนอกเมื่อไหร่ก็กลับได้ กลับไปอยู่บ้านนานเป็นเดือนก็ไม่มีใครว่า อีกอย่างคือเราไม่เครียดกับงาน ไม่ต้องมีหัวหน้า ไม่ต้องมีคนมาสั่ง เพราะกฎระเบียบเราก็มีกันอยู่แล้ว ทุกคนในวินก็คุยกันได้แบบเพื่อนฝูง ไม่เหมือนเจ้านายกับลูกน้อง นั่นแหละ ไม่ใช่ผมไม่มีทางเลือก แต่ผมเลือกทางนี้”

“จะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้”

……….คนเหล่านี้ใช้เวลาเกือบทั้งวันบนท้องถนนที่มีรถสัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย และอย่างที่เรารู้กันว่าอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ไม่ว่าเราจะระมัดระวังขนาดไหน พี่วินเล่าให้ฟังว่า
………“ขับวินนี่อันตรายมากนะ อุบัติเหตุมีทุกวัน เราจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ปกติเราก็ขับระวังอยู่แล้วนะ เขาก็มาชนเราเฉยเลย เมื่อไม่นานมานี้มีมอไซค์โดนชนตายคาที่เลย พอพี่รู้นะ นั่งดมยาดมไปครึ่งวัน ไม่กล้าออกไปขับเลย แล้วยิ่งเวลาที่มีผู้โดยสารนี่ยิ่งต้องระวังมากๆ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นเราก็รับผิดชอบ”

เรื่องที่บางคนไม่รู้

……….เรามักจะได้ยินอยู่บ่อยๆ ว่ามอเตอร์ไซค์รับจ้างเป็นอีกหนึ่งอาชีพที่ได้เงินดี แต่ใครจะรู้ว่าค่าใช้จ่ายในแต่ละวันก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย
………“คนชอบบอกว่าขับวินได้เงินเยอะ เงินดีกว่าทำงานออฟฟิศเสียอีก ผมก็ไม่เถียงหรอก แต่เขาก็ไม่รู้หรอกเนอะว่าค่าใช้จ่ายเราก็เยอะเหมือนกัน ที่แน่ๆ ก็มีค่าน้ำมันอย่างต่ำๆ วันละ 100 บาท ต้องถ่ายน้ำมันเครื่องอีกเดือนละ 2 ครั้ง ครั้งละ 200-300 บาท ไหนจะต้องผ่อนรถอีก ที่เหลือก็แล้วแต่คน ค่ากิน ค่าอยู่ ส่งลูกส่งเมียนั่นก็อีกเรื่องนึง”

ฝันเล็กๆ ของคนตัวเล็กๆ

……….เราไม่เชื่อหรอกว่าจะมีใครที่ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ โดยไม่มีความฝัน พวกเขาเหล่านี้ก็เช่นกัน
………“มีสิ ผมก็มีความฝันเหมือนกัน ถ้าตอนเด็กๆ ก็คงฝันอยากจะอยากเป็นทหาร ตำรวจ ตามประสาเด็กแหละเนอะ แต่ตอนนี้ความฝันของผมก็คงเป็นการได้กลับไปอยู่บ้านนอกนั่นแหละ ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรหรอก กลับไปอยู่บ้านเกิดกับครอบครัว ไปทำเศรษฐกิจพอเพียง เลี้ยงกบ เลี้ยงควาย แค่นั้นเลย ไม่ได้อยากมาอยู่กรุงเทพหรอก อยู่บ้านนอกสบายกว่าเยอะ แต่ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ ก็ต้องดิ้นรนกันไป เก็บเงินได้เมื่อไหร่ก็ค่อยกลับบ้าน”

ใจเขาใจเรา

……….ผมขับวินมาสิบปีเจอมาหมดแล้ว ผู้โดยสารบางคนก็น่ารัก พูดจาดี แต่บางคนก็นั่นแหละ เอาจริงๆ ไม่ได้อยากจะเรียกร้องอะไรหรอก แต่ก็ไม่อยากให้มีอคติกับวิน คือบางทีด้วยอาชีพแล้ว มันก็อาจจะมีบ้างที่เราไปทำอะไรไม่ถูกใจเขา ก็อยากให้เข้าใจหน่อย อยากให้ใจเย็นหน่อย ค่อยๆ คุยกัน อยากให้มีเหตุผลกับเราบ้าง ใจเขาใจเราอ่ะเนอะ โดยส่วนมากแล้วผู้โดยสารเขาจะมองอาชีพเราว่าต่ำกว่าเขา แล้วคิดว่าจะทำอะไรกับเราก็ได้ คือพวกเราก็รู้ตัวว่าอาชีพเรามันอาจจะไม่ได้มีเกียรติ แต่ผมภูมิใจกับอาชีพของผมนะ ผมทำอาชีพสุจริต”


○ พวกเขาเลือกมาขับวินเนื่องจากเป็นอาชีพที่อิสระ
○ รายได้เฉลี่ยวันละประมาณ 500 บาท (ยังไม่หักค่าน้ำมัน ค่าผ่อนรถ ค่าเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง และค่าใช้จ่ายอื่นๆ)
○ ขับวินเป็นอาชีพที่เสี่ยงตายมาก เกิดอุบัติเหตุแทบทุกวัน
○ พี่วินเกือบทุกคนไม่ได้อยากมาอยู่ในกรุงเทพ แต่ชีวิตต้องดิ้นรน จึงไม่แปลกที่ความฝันของพวกเขาคือการได้กลับไปอยู่บ้านเกิด อยู่กับครอบครัว
○ พวกเขาภูมิใจกับอาชีพนี้ เพราะเป็นอาชีพที่สุจริต
○ เป็นอีกหนึ่งอาชีพที่สำคัญมากๆ ถ้าไม่มีเขาเหล่านี้ ชีวิตเราคงจะลำบากขึ้นหลายเท่า



………
ปกติเราไม่ใช่คนที่ชอบพูดชอบคุยกับคนแปลกหน้ามากนัก แต่ไม่รู้ทำไมบทสนทนากับคนแปลกหน้าวันนี้กลับทำให้เรารู้สึกอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก

 

Contributor

Urban Creature

กองบรรณาธิการ Urban Creature