ผมจำวันแรกในชุดเสื้อกั๊กสีส้มเบอร์60ได้ดี มันเป็นความรู้สึกประหม่าในทุกๆเรื่องจริงๆ ทั้งกลัวว่าจะขี่พาผู้โดยสารไปเกิดอุบัติเหตุ ทั้งเกรงว่าจะถูกหาเรื่องจากพวกนักเลงในวินฯ หรืออาจจะเผลอไปทำให้ใครไม่พอใจ เพราะด้วยความที่เราหน้าใหม่ หลายคนจึงคอยจับจ้องเสมือนคนแปลกหน้าเป็นธรรมดา แต่เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก เริ่มจับจุดได้ เริ่มที่จะเรียนรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ต้องวางตัวยังไง หรือใครเบอร์เท่าไหร่เป็นคนแบบไหน ผมเก็บข้อมูลรายละเอียดพวกนี้ไว้หมด และเลือกที่จะวางตัวกลางๆไม่ค่อยอยากจะสุงสิงกับใครเท่าใดนัก แต่ก็พอจะมีเพื่อนที่พอจะพูดคุยกันได้บ้างน่ะนะ

สิ่งเดียวที่ผมคิดถึงในช่วงแรกที่ขับวินนั้นก็คือเงิน! เงินอย่างเดียวเท่านั้นเพราะตอนนั้นหนี้สินเยอะเหลือเกิน เรียกได้ว่าเป็นบุคคลล้มละลายเลยก็ว่าได้….

เรื่องราวต่างๆมากมายที่ผ่านเข้ามาในแต่ละวันที่ผมประสบในช่วงที่ขี่วินฯนั้น มันสอนผมได้ดีเลยทีเดียว การได้คลุกคลีอยู่กับคนหาเช้ากินค่ำจริงๆทำให้ผมรับรู้และเข้าใจถึงปัญหาของชาวรากหญ้าแท้ๆว่า “เงินมันสำคัญเพียงใด”

ไม่ว่าจะเป็นวิธีการใช้ชีวิตที่ไม่ได้อู้ฟู่หรูหรา หรือแม้กระทั่งกระบวนการทางความคิดที่บางครั้งผมก็คิดไม่ถึงว่าพวกเค้าจะคิดแบบนั้นแบบนี้ เรื่องเล่าต่างๆจากปากของเพื่อนวินฯกันเองหรือตัวผู้โดยสารที่เราสนิทคุ้นเคยกัน ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ทำให้การมองโลกของผมมันเปลี่ยนไปจริงๆ

ก่อนที่จะไปขี่วินฯ ผมเป็นพ่อค้าตลาดนัดอยู่2ปี ตอนนั้นผมคิดนะ ว่าทำไมเงินแค่ร้อยสองร้อยพวกคนทำงานพวกนี้ถึงควักยากควักเย็นกันจังวะ? กว่าจะซื้อแต่ละที ต่อแล้วต่ออีกจะต่ออะไรกันนักหนา คือผมไม่เข้าใจไงว่าเงินหนึ่งหรือสองร้อยบาทเนี่ยมันสำคัญสำหรับบางคนขนาดไหน

ถ้าไม่ได้มาอยู่ที่วินฯก็คงไม่รู้จริงๆ

แต่เมื่อชีวิตผมเดินทางมาถึงจุดนี้ จุดที่สัมผัสกับสังคมต่างๆมาแล้วหลายรูปแบบ ทัศนคติที่มองโลกของผมจึงเปลี่ยนไป ผมไม่สามารถอธิบายเป็นตัวอักษรได้หรอกนะว่ามันเป็นยังไง เพียงแต่ผมสามารถประมวลสิ่งต่างๆในแต่ละเหตุการณ์ของชีวิตได้ดีขึ้น เข้าใจชีวิตมากขึ้น ใจเย็นขึ้น และที่สำคัญคือผมเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น….

เข้าใจว่าภาพลักษณ์ของความเป็นวินมอไซค์นั้นมันไม่ค่อยดีนัก ซึ่งมันก็จริงนั่นแหละ แต่เราต้องยอมรับว่าในทุกๆองค์กรและสังคมนั้นมันมีคนไม่ดีแฝงตัวอยู่ไปหมดนั่นแหละไม่ว่าจะที่ไหนก็ตามที ที่วินฯผมก็มีตั้งแต่อันธพาลเก็บเงินกู้ พวกชอบเอารัดเอาเปรียบ พวกชอบเก็บเงินเกินราคา พวกขี้โม้โอ้อวดไปวันๆ หรือแม้กระทั่งพ่อค้ายาเสพติดที่ถูกตำรวจจับไป แต่นั่นก็ยังเป็นส่วนน้อยหากเทียบกับประชากรในวินฯที่เค้ามาทำเพื่อหาเลี้ยงครอบครัวจริงๆ คนที่สุจริตในอาชีพไม่คิดเอารัดเอาเปรียบผู้โดยสาร คนที่เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดี ผมขอสดุดีคนพวกนี้ที่มีอยู่ค่อนข้างเยอะ แต่ก็ต้องบอกว่าน่าเสียดายจริงๆที่สัจธรรมของทุกสังคมนั้นจะต้องมีคนเลวปะปนอยู่ และที่สำคัญคนเลวมักจะเป็นใหญ่ในทุกๆที่ซะด้วยสิ

สิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาในแต่ละช่วงชีวิตนั้นคือสิ่งที่สามารถสอนให้เราก้าวต่อไปได้อย่างมั่นคงและแข็งแกร่งขึ้น เพียงแค่เราต้องเรียนรู้และสามารถนำมันมาประยุกต์ใช้ได้ เราไม่รู้หรอกว่าพรุ่งนี้เราจะยังมีชีวิตอยู่มั้ย ฉะนั้นประสบการณ์ที่ผ่านมาคือสิ่งสำคัญในการเอาชีวิตรอดต่อไป

สำหรับผมขอเก็บเรื่องราวทั้งดีและไม่ดีต่างๆในช่วงเจ็ดเดือนในสีเสื้อวินมอไซค์นี้ไว้ เพื่อย้ำเตือนว่าเคยผ่านอะไรมา และใช้ชีวิตในแต่ละวันต่อไปอย่างมั่นคง

วันนี้เราต้องก้าวต่อ ชีวิตไม่เคยหยุดนิ่ง จากวินมอไซค์ผมกลายมาเป็นผู้จัดการร้านเหล้าเล็กๆที่แสดงความแปลกแยกอย่างชัดเจนร้านนึงในศรีราชา ครั้งหน้าอาจจะมีเรื่องเล่าอื่นๆมาเล่าให้ฟังอีกนะครับ

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางกันมาสำหรับเรื่องเล่ารายวินฯ

สวัสดีครับ🙏

Facebook Comments
Pak
เป็นคนเลื่อนลอยที่รักความอิสระยิ่งชีพ ปัจจุบันทำอาชีพขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างในนิคมอุตสาหกรรมแห่งนึงที่จังหวัดชลบุรี แต่อนาคตนั้นยังไม่มีความแน่นอนใดๆ ยังคงตามหาความสุขที่แท้จริงของการใช้ชีวิตในสังคมที่เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายนี้ต่อไป และหวังว่าจะมีจุดๆนึงที่เหมาะสมกับการดำรงชีวิตของตัวผมเองครับ