สุดปลายทางกลางทะเลทรายเนวาด้า Area 51

คุณเคยมีความฝันในวัยเด็กไหม?

ฝันแบบเด็กๆ ที่ไม่อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง ประเภทอ่านการ์ตูนวิทยาศาสตร์ รถไฟสาย 999 แคนดี้จอมแก่น เรื่องเหนือจริง และคิดอยากจะเป็นโน่นเป็นนี่ ไปในที่ที่เคยฝันในตอนเด็ก…แล้วมันก็ค่อยๆ หายไปเหมือนกับไอน้ำที่ระเหยไปในอากาศ ด้วยเหตุผลหลากหลายอย่าง เราโตขึ้น ภาระมากขึ้น สิ่งเหล่านั้นก็ถูกแทนด้วยสิ่งอื่น

ตอนเด็กๆ พ่อมักซื้อหนังสือ “ต่วย’ตูน (พิเศษ)” ให้อ่านเป็นประจำ เนื้อหาจะเป็นการรวบรวมเรื่องหรือสถานที่แปลกประหลาดบนโลกใบนี้ เช่น พีระมิด ชนเผ่ามายา แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ เกร็ดโบราณของไทย มีอยู่เรื่องหนึ่งที่อ่านและติดใจมานาน จนเก็บไปฝันใฝ่ว่าจะไปให้ได้สักครั้ง นั่นคือ “Area 51”

Area 51 เป็นพื้นที่ของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ในทะเลทรายเนวาด้าซึ่งเชื่อกันว่ามีวัตถุลึกลับประเภท ยูเอฟโอ ปรากฎขึ้นบริเวณนี้บ่อยครั้ง จนมีนักยูเอฟโอวิทยามาเยี่ยมเยือนหลายต่อหลายหน ซึ่งทำให้เกิดที่พักแรมทางที่หนึ่ง ที่เป็นศูนย์รวมของคนชอบเรื่องประเภทจานบินมาพบปะกันบริเวณนี้

“แอลเล่ อินน์”

ที่พักโดดเดี่ยวที่ตั้งอยู่กลางทะเลทรายเวิ้งว้าง ไม่มีอะไรเลย แต่ทำไมผู้คนมากมายถึงได้มาที่นี่ ต่วย’ ตูน ทำให้ผมคิดถึงมันอยู่ตลอด มันคือความฝันในวัยเด็ก

ผมพบตัวเองอีกครั้งที่สนามบินนานาชาติลอสแอนเจลิส ครั้งนี้เป็นทริปยาวไกลในการร่วมงาน Balloon ที่ Albuquerque กว่า 17 ชั่วโมงจากเมืองไทยทำให้ผมเหนื่อยล้าและคิดว่าผมคงต้องต่อเครื่องบินไปที่ Albuquerque แต่ผิดถนัด!  ครั้งนี้มันคือ Road Trip โปรแกรมที่วางไว้คือ 9 โมงเช้า คณะฯมารับผมที่สนามบิน มุ่งสู่ Las Vegas ค้างคืนแรกที่นี่ และค้างอีกคืนที่ Flagstuff อีกวันถึงจะถึง Albuquerque ในตอนบ่าย

กว่า 9 ชั่วโมงบน Highway ผมเข้าพักในเวกัส ในเวลานี้ทุกคนลงความเห็นว่าพรุ่งนี้เราควรไป Grand Canyon     ผมจำได้ว่าจากเวกัส การไป Area 51 มันไม่ไกลมาก สามารถจัด One day trip ได้

เราจะเลือกอะไรระหว่าง “Grand Canyon” กับ “Area 51” ?

ความฝันในวัยเด็กผมกลับมาอีกครั้ง

เจ็ดโมงเช้า ล้อหมุนสู่ทางหลวงหมายเลข 375 อันเป็นที่หมายของทะเลทรายเวิ้งว้างในเนวาด้า แดดแรงจัด แต่อากาศหนาวเย็น ลมปะทะหน้าอยู่ตลอดเวลา เกือบ 4 ชั่วโมงระหว่างทางที่มีแต่ถนนกับทะเลทราย และแล้วผมก็มาถึงมันจนได้  “A’Le’ Inn”

“A’Le’ Inn” (แอลเล่ อินน์) ถ้าออกเสียงเร็วๆ มันจะพ้องเสียงกับคำว่า เอเลี่ยน ซึ่งก็คือมนุษย์ต่างดาวนั่นเอง ภายในประกอบไปด้วยเรื่องราวที่มีเรื่องล้านแปดเกี่ยวกับ ยูเอฟโอ  แทบไม่น่าเชื่อว่าบนเพดานมีแบงค์จากประเทศต่างๆ แปะประดับไว้เต็มไปหมดหลายหลากนานาชาติมาก…ผมพบแบงค์ยี่สิบบาทไทย!!

เบียร์ขวดที่สองหมดไปพร้อมกับบทสนทนาบนบาร์ กับเจ้าของผู้ใจดี เราแลกเปลี่ยนความเห็นกันต่างๆนานา ผู้คนจากทั่วโลกแวะเวียนมาที่นี่ ปีแล้วปีเล่า แต่แกก็ยังสนุกกับการเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่นี่ด้วยความเป็นกันเอง แกเล่าว่าคงต้องเป็นพวกที่ “คลั่ง” ยูเอฟโอนั่นแหละ ถึงจะมาที่นี่ ผมได้แต่หัวเราะและมองรอบๆ ร้านเพื่อซึมซับกับบรรยากาศ

ถัดไปอีกโซนจะเป็นที่พักคล้ายๆ รถบ้าน ผมชอบบรรยากาศตรงนี้ เพราะในขณะที่กำลังถ่ายรูปเพลินๆ ผมก็ได้ยินเสียงเครื่องบินรบบินผ่านหัวไป เพราะที่นี่ใกล้กับเขตหวงห้ามของกองทัพอากาศสหรัฐมากที่สุด

บ่ายคล้อย…เราโบกมืออำลา แอลเล่ อินน์ กลับเข้าสู่เวกัส เส้นทางราบเรียบ แดดยังคงแรงในลมหนาว

ผมไม่พบจานบิน ไม่พบเรื่องแปลกประหลาดใดๆ มันอาจเป็นเรื่องราวที่เล่าต่อๆ กันมา กับโรงแรมที่ตั้งอยู่กลางทะเลทรายอันโดดเดี่ยว ซึ่งจะมีสักกี่คนที่จะเลือกเดินทางมา

ผมพบตัวเองในวัยเด็ก…

แล้วคุณล่ะ? ลืมความฝันในวันนั้นไปหมดแล้วหรือยัง?

 

Contributor

Urban Creature

กองบรรณาธิการ Urban Creature