NEIGHBORHOOD

ศาลเจ้าแม่ทับทิม สะพานเหลือง – อดีต ปัจจุบัน อนาคต

วันนี้ วันจันทร์ที่ 15 มิถุนายน 2563 คือวันสุดท้ายที่ทางสำนักงานจัดการทรัพย์สิน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยยื่นคำขาดให้ผู้ดูแลศาลเจ้าแม่ทับทิม สะพานเหลือง ย้ายออกจากพื้นที่ เพื่อเริ่มรื้อถอนศาลเจ้าฯ สำหรับเตรียมพื้นที่สร้างคอนโดมิเนียม 1,800 ยูนิต ตั้งแต่วันที่ 16 มิถุนายนเป็นต้นไป พร้อมแจ้งว่าจะดำเนินการก่อสร้างศาลเจ้าฯ แห่งใหม่ที่อาคารในอุทยาน 100 ปี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งจะคงสภาพและบรรยากาศเหมือนสถานที่เดิม

วันจันทร์ที่ 15 มิถุนายน 2563 คือวันเดียวกันที่ประชาชน นิสิต และผู้ที่ศรัทธาเจ้าแม่ทับทิมออกมาคัดค้านการรื้อถอนครั้งนี้

“อย่าทุบศาลเจ้าแม่ทับทิม มรดก และที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเรา”

ข้อความคัดค้านหน้าศาลเจ้าฯ ที่ชวนให้คนอ่านอย่างเราแอบใจหายไม่น้อย แม้จะไม่ใช่คนพื้นที่ แต่เราก็ได้ยินเรื่องราวของศาลเจ้าแม่ทับทิมมาพอสมควร

วันก่อน ศาลเจ้าแม่ทับทิมอยู่คู่สะพานเหลืองมากว่าร้อยปี สถาปัตยกรรมแบบจีนแต้จิ๋วที่เรียกว่า ‘เตี่ยวโผกิก’ สะท้อนทั้งชีวิต วัฒนธรรม และการเติบโตของพี่น้องชาวจีนในสามย่าน ซึ่งครั้งหนึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเสด็จพระราชดำเนินมาถวายสักการะ และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานกระถางธูปสังเค็ดแก่ศาลเมื่อปี พ.ศ. 2454 ซึ่งเจ้าแม่ในศาลทับทิมนั้น คนที่นี่จะเรียกว่า “อาม่า” ผู้ดูแลและให้พรเหล่าลูกหลานมาเนิ่นนาน

วันข้างหน้า ไม่รู้ว่าศาลเจ้าแม่ทับทิมจะกลับมาเปิดให้เราเข้าไปกราบไหว้อาม่ากันอีกเมื่อไหร่ แต่เราเชื่อว่าความศรัทธาที่ถูกส่งต่อกันมากว่าร้อยปีจะยังคงอยู่ในใจลูกหลานชาวจีน และในความทรงจำของสามย่านไปอีกนานเท่านาน เหมือนคำที่อาแปะท่านหนึ่ง ซึ่งเกิด และเติบโตมากับศาลเจ้าแม่ทับทิม สะพานเหลืองบอกกับเราว่า

“ความเชื่ออาจจะเจือจางลงไปเรื่อยๆ แต่สิ่งนี้ไม่หายไปไหนหรอกหนู”

ศูนย์รวมทางจิตใจของชาวสามย่าน

“อาม่า” ผู้ดูแลลูกหลานมากว่าร้อยปี

สถานที่กำลังเปลี่ยน แต่ศรัทธายังคงอยู่

กำลังกลายเป็นความทรงจำ

ไม่ได้หายแค่เจ้าแม่ทับทิม แต่สถาปัตยกรรม ‘เตี่ยวโผกิก’ ก็กำลังหายไป

คุณลุงผู้ดูแลที่เกิด อยู่ และเติบโตกับศาลเจ้าฯ

แสงสว่างที่กำลังค่อยๆ มืดลง

อดีต ปัจจุบัน อนาคต (ที่ยังไม่มีคำตอบ)

ร็อกกี้ เจ้าถิ่นที่ต้องย้ายถิ่นตาม

บ้านเลขที่ 377/11 ที่อาจหายไปจากทะเบียนราษฎร์

“ความเชื่ออาจจะเจือจางลงไปเรื่อยๆ แต่สิ่งนี้ไม่หายไปไหนหรอกหนู”

Contributor

สิริลักษณ์ สุขสวัสดิ์

Writer

In a relationship with เสียงเพลง ตัวหนังสือ แซลมอน มัทฉะลาเต้หวานน้อย และการคุยกับผู้คน ชอบเที่ยวสำรวจเมืองแต่ก็ขาดธรรมชาติไม่ได้ ทำงานพาร์ทไทม์เป็นนักดูคอนเสิร์ต

ปกรณ์วิศว์ เวียงศรีพนาวัลย์

Photographer

ชื่อเล่นเป็นตัวเลขภาษาจีนแต้จิ๋ว ตามลำดับหลานคนที่ 11 กำลังลองผิดลองถูกกับการถ่ายภาพ ปัจจุบันวางบทบาทตัวเองเป็นนักทดลอง และนักสังเกตการณ์

ศศิชา ห้าวเจริญ

Graphic Designer

เป็นกราฟิก ถนัดคอลลาจ ชอบเสพงานศิลป์ อินหนังฆาตกรรม ทำประจำคือดูคอนเสิร์ต